Elbette elde kalan ve avunulacak bir şeyler mutlaka bulunur. Fakat "Rojava Devrimi" bu değildi.
SDF Özerk yönetimin. Şam'a kurulan İslamcı çete yönetimine "danışman" olması ve Resmi dil olması gereken Kürtçenin "seçmeli dil olarak okullarda okutulup okutulmaması tartışmasına" indirgenmesi değildi...
Büyük kahramanlıklar, fedakarlıklar ve kararlılıkla yürütülen 10 yıllık mücadelenin adım adım tasfiye edilmesinde, Trump yönetimindeki ABD'nin Ortadoğu politikasındaki tercihlerinin, Avrupa Birliği'nin iki yüzü ve korkak tavırlarının büyük rolü var. Yani yine JEO-POLİTİK oyunlara feda edilen bir mücadelesi sözkonusu.
Fakat bu tasfiyenin, "süreç" adı altında yürütülen ve Kürdistan ulusal demokratik mücadelesinin tüm alanlarında sürdürülen İC TASFİYESİ PROGRAMI ile de bağlantılı olduğunu da vurgulamak gerekiyor.
Daha ilk silah bırakma çağrısı yapıldığında bunun Rojava'yı kapsamadığı söylenmişti. Ama görülüyor ki ilk tasfiyeye uğrayan da Rojava oldu. Bu alanda uğranılan saldırı karşısında gösterilen kitlesel TEPKİ VE DAYANIŞMA, her türlü takdirin üzerindedir. Belki de bu yaşanması muhtemel bir insani felaketin önünü aldı. Daha önemlisi Kürdistan ulusal demokratik mücadelesi ve onun dostlarının canlı varlığının bir kanıtı olmasıydı.
Rojava'daki her gelişme için hep heyecan duyduk, kimi zaman onur duyduk, kimi zaman kaygılandık. Herkes için ortak bir dayanışma duygusu yarattığını, bunun sadece Kürtlerle sınırlı değil karanlığa karşı aydınlık, diktatörlüklere, faşist yönetimlere karşı demokrasi mücadelesi veren dünyadaki tüm demokrasi güçlerine de ait bir duygu olduğunu düşünüyorum.
Tasfiye bu devrimci demokratik dayanışmaya vurulmuş bir darbedir aynı zamanda...
KÜRT KADINLARININ Rojava mücadelesi evrensel bir sembol haline geldi. Bugün yıkıntıların üzerinde bile bu mücadelenin parlayan izlerini görmek mümkündür.
Gelinen yerde söyleyeceğim şey; mücadelede ilerlemeler, gerilemeler olsa da var olan toplumsal dinamizmin ÖZGÜRLÜK ve EŞİTLİK temelindeki mücadelesinin devam edeceği inancıdır...
Yorumlar
Yorum Gönder